Column Jacques Giesen: Weg uit Meerssen

Weg uit Meerssen

Ik ga verhuizen. Wil ik dan na deze te rechtse verkiezingsuitslag besluiten naar Spanje te verkassen? Ik dacht eerst aan verhuizen naar Vlaanderen omdat daar mijn familiewortels liggen en Limburg door een Hollandse koning verkwanseld werd aan de Nederlanden. Een Vlaamse vriendin mailde mij dat het een dom besluit zou zijn want in haar land spelen langzamerhand de rechtse extremisten de eerste viool.

Dat dus niet en Spanje dan? Te ver weg van mijn geliefde Meerssen zo informeerde ik mijn vrouw tijdens onze echtelijke evaluatie van de verkiezingsuitslag. Een bedenkelijke blik in haar ogen gevuld met een teleurstellende harde uitroep vulde de kamer en werd nadrukkelijk recht in mijn gezicht geplaatst, aldus: ”Ik ga weg uit Meerssen!“

Dat viel mij koud op mijn dak temeer ook omdat zij zelden een mening heeft die zo luid uitgesproken wordt. Ze twijfelt graag en doet dat dan zeer ingehouden en bescheiden. Door een krachtig hard uitgesproken opvatting krijg ik wel eens gelijk. Let wel, ik zei: weleens. Die krachtige emotie van haar deed mij met een warme, inlevende stem vragen: ”Wij zijn toch nog kwiek genoeg om hier te blijven wonen, waarom weggaan?”

Haar antwoord was vastberaden, stevig en duidelijk. “We zijn dertig jaar geleden naar Meerssen-Centrum verhuisd omdat in Ulestraten de bank, de bakker, de slager en de drogist verdwenen en nu gebeurt hier precies hetzelfde.” Ik wilde er even tussen komen met een eerste antwoord maar dat mislukte want ze oreerde verder: ”De slager weg, de Jumbo weg.” Ik liet mij niet uit het veld slaan met deze verrassingsaanval en pareerde met: “Nou dat valt mee, dan ga je toch naar de
weekmarkt. Daar gebruiken ze ook nog minder plastic, beter voor het milieu.”

Mijn vrouw viel stil. Ik zag een bedroefd gezicht, de ogen waren vochtig en een traan lag op de loer. Met een omfloerste stem nam ze de draad weer op. "Het kwam ook door de weekmarkt, want op elke donderdag klagen steeds nieuwe bekenden voor en achter de kramen en onderling over het verdwijnen van al die winkels en vooral de bank. Ze jammeren allemaal.”

In een flits herinnerde ik mij dat vroeger op het marktplein een grote wagen stond die als bank diende en waar alle bankzaken afgehandeld werden. En in een tweede flits kwam ik vastberaden in het gesprek terug met de treurnis verwekkende opmerking: “Wij zijn het allemaal zelf schuld, want vanwege de goedkope prijzen gingen heel veel mensen naar de Macro, naar de Sligro en andere groothandels
en niet omdat zij in armoede leefde maar om zuinigheidsredenen. Bovendien hebben wij ons altijd laten belazeren door de banken die uitsluitend belust zijn op winst en de 'klant' voornamelijk als melkkoe erkennen.” Zo dat was er uit.

Toch verloor ik dit debat met mijn vrouw want zij antwoordde in hartstocht met: "Daar heeft het niks mee te maken, want heb jij dan met deze verkiezingsuitslag ook kunnen concluderen dat we het zelf schuld zijn. Wij hebben extreem rechts zelf veroorzaakt, omdat wij te laks waren om de welvaart beter te verdelen en wij allen ons tientallen jaren hebben laten verwennen in een heerlijk wegdromend consumptief welzijn.”

Mijn mond viel open en dicht. Waarom nogmaals die verdomde verkeerde verkiezingsuitslagen en waarom heeft zij gelijk? Overigens heeft ze dat meestal. Dus verhuizen?

Jacques Giesen