Column Jacques Giesen: Vijfsterren landschap

Nu de meeste mensen een vakantie hebben geregeld die passend is voor het juiste gevoel wordt het ook voor ons echt de hoogste tijd de vraag te beantwoorden: wat gaat het echtpaar Giesen doen? 

Aangezien ik meen dat ik elke zes weken eropuit moet gaan, is het in eerste instantie debatteren over hoe vaak wij gaan. Eerst stellen wij vast dat wij het Heuvelland zullen negeren als bestemming, want het is al druk genoeg (dat roept iedereen in Zuid-Limburg die praten kan) en het is wel erg chauvinistisch om van mening te zijn dat genieten van het Heuvelland de allerbeste vrijetijdsbesteding zou zijn. Als we na deze overwegingen en soms heftige uiteenzettingen tot de kern zijn gekomen, stellen wij vast dat wij hoogstens drie keer per jaar een vakantie tot ons nemen. Met als aantekening dat er maar één keer gevlogen mag worden. U weet wel in het kader van onze bijdrage aan een beter milieu. Overigens wordt dan de discussie echt vinniger omdat de afweging met het vervoer per auto afgezet zou moeten worden ten opzicht van het vliegtuig. Bijvoorbeeld in de auto twee personen in het vliegtuig meestal 170. Wat is dan de uitstoot per mens?

Lastig rekenwerk met als conclusie: gaan wij ons op onze leeftijd (rond de tachtig) druk maken over milieuproblemen en het laatste restje levensvreugde te niet doen door ons gek te maken over een voorbeeldig gedrag ten aanzien van de wereldwijde ellende over de luchtkwaliteit. Die debatten hebben wij veelvuldig. Wij zijn natuurlijk in onze jonge jaren linksgericht groot geworden. Mijn vrouw weet steevast het gesprek af te sluiten met de moreel sterk belastende vraag: als wij al niets doen aan de verbetering van het milieu, wie dan wel? Dan valt er altijd een lange stilte, alsof we ons voorbereiden op een biecht en beseffen dat het berouw zoals gebruikelijk te laat komt.

Na dit moment van vrome overpeinzing, gaan we weer over naar de noodzakelijke actie om tot afspraken te komen teneinde onze -en vooral de mijne- zucht naar vakantiebeleving te vullen. De oplossing valt heel snel want we kunnen ons vinden in de groepsreis per bus. Met zoveel passagiers weten we zeker dat we de minste vervuiling realiseren. Onze prikkelende conversatie eindigt met drie opties: een groepsreis per bus naar de Kroatische kust, de Amalfikust in Italië en de bergen van Oostenrijk. Maar wat dom. Beiden, mijn vrouw en ik, slecht van geheugen zijnde, waren vergeten dat we eerder dit jaar al met het vliegtuig naar Mallorca waren geweest. Eén reisje moet dus afvallen.

Met een voldaan 'alles geregeld' gevoel deden we de wandelschoenen aan. We wandelden vanaf ons huis over de Meerssense- en Bergse hei. Vervolgens in Valkenburg zijnde langs de Wilhelminatoren naar boven, terug naar beneden naar de drie beeldjes en via de kluis naar Houthem om tenslotte langs het spoor weer thuis te geraken.

Zeer vermoeid vielen we op de divan in een gezonde slaap en toen we wakker werden en elkaar aankeken moesten we in vreugde constateren dat het Heuvelland werkelijk intens mooi is. Overigens de Amalfikust komt te vervallen, daarvoor in de plaats een week elke dag wandelend genieten van ons vijfsterren landschap.

Zien wij u ook op het terras?

Jacques Giesen