Column Jacques Giesen: Vakantie

Vakantieproblematiek.

Even vooraf. Vooraleer misverstanden kunnen ontstaan over mijn huwelijk: we zijn al zolang bij elkaar dat we altijd een oplossing vinden voor eventueel ontstane relationele onaangenaamheden.

Laat ik onze problematiek direct in kaart brengen. Sinds drie, vier jaar hebben mijn vrouw en ik een lange discussies over waar we kort of lang op vakantie willen gaan. Het probleemveld cirkelt rondom de volgende kwesties.
1. Wij willen eigenlijk niet meer vliegen. Waarbij het woord vliegen alle kanten op kan gaan.
2. Mijn eega wil het liefst met een bus geheel verzorgd, ik hou alle mogelijkheden open. 3. We gaan niet naar landen met een dictatoriaal bewind.
4. De vraag is of ik op mijn leeftijd en hartproblemen lange stukken met de auto kan rijden naar bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk.
5. Fijn om voor een tweede keer een eenzelfde bestemming te pakken, zeker als het
tien jaar geleden is dat we er zijn geweest of zoeken we plaatsen die voor ons nog niet bezocht zijn.
6. Zijn we sowieso niet te oud om ver te reizen? Daarbij de aantekening dat je ook op korte afstand zoals bijvoorbeeld Leuven, kunt overlijden.
7. Waarom zouden we niet profiteren van de geringe tijd van leven, overweeg ik. Mijn vrouw kijkt me dan met een blik van eeuwigheid aan en veronderstelt dat zij
eerder zal sterven.
8. We moeten met meer mensen op vakantie gaan, zodat mijn vrouw en ik niet te kort op elkaars lip zitten. Maar met wie ga je dan? In de bus weet je helemaal niet met wie je vrolijk gaat converseren. Het zijn allemaal oude mensen en wie zou met mij in de auto stappen die kennis heeft van mijn -iets te wilde- rijgedrag.

Goed, we waren in mei jongstleden in Spanje. We zijn met het vliegtuig gegaan en dat verliep niet probleemloos. Koffers waren niet te vinden, waar staat de huurauto nou en ook nog een TomTom die niet werkte. We raakten er van overstuur. Conclusie: oude mensen gedoe, blijf tewoon thuis.

Begin augustus van dit jaar zit ik aan tafel en denk aarzelend 'misschien een uitje eind oktober, na de visite bij de cardioloog?' Oké, maar dan wachten we eerst mijn uitslag af. Er volgen uitvoerige gesprekken met vijfmaal op de kaart zetten van Kroatië. Uiteindelijk zeg ik 'ja' en mijn vrouw zegt ook 'ja'. Blijkt vervolgens dat alle busreizen zijn uitverkocht. Te lang gewacht. Een nieuw idee. Dresden komt bovendrijven. Eerst met de auto daarna met de bus. Er volgt driemaal een debat over al dan niet met de auto of de bus. Nog steeds geen besluit. Mijn vrouw komt met het voorzichtige idee om met de bus naar Schotland te gaan. Dat zie ik niet zitten want daar regent het altijd.

De tijd verstreek want bovengenoemde probleemvelden liepen als een rode draad door al die bovenstaande keuzes die aan de orde kwamen. De fatale noodzakelijke vertrekdatum van 2 oktober kwam echt dichtbij. Het aantal uren debat overschreed de dertig in totaliteit. Veel gesprekken waren soms op een door de buurvrouw waar te nemen toon, want tegen mijn hard gekraai is geen tussenmuur bestand. Mijn lieve vrouw soms in verbazing, dan weer in treurnis of verstrooidheid, ziet geen uitweg meer. Het was inmiddels vrijdag 29 september. Die ochtend stel ik mijn vrouw de harde vraag: 'Gaan we of gaan we niet?' Haar antwoord: 'We gaan.'

Maandag aanstaande gaan we voor drie dagen naar Luxemburg met de auto. Dit hadden we al zes keer besproken. We verblijven in een luxueus hotel. Zo dichtbij zijn we nog nooit geweest. Het is weer een en al lieve vrede in ons langdurig, gelukkig huwelijk.

Overigens schijnt in Kroatië op dit moment een heerlijk seniorenzonnetje. Het had zomaar gekund.

Jacques Giesen