Column Jacques Giesen: Oktober

Luxemburg.

Deze week kwamen we met de auto binnen anderhalf uur, in de buurt van Clerveaux, het Groothertogdom Luxemburg ingereden. Zestig jaar geleden stuurde mijn zwager een Daf 33 automatic - u weet wel zo'n oudje - Luxemburg tuffend binnen op weg
naar Echternach. Kamperen in een tent was toen vanzelfsprekend. Pas veel later zouden wij te weten komen hoe een hotel er van binnen uitzag.

Drie jaren daarvoor, ik spreek over de eind jaren vijftig van de vorige eeuw, was ik ook in Luxemburg, maar op de fiets in Bourscheid. Op vakantie gaan in die tijd bleek voor mij alleen mogelijk met de fiets of te voet. Al het andere was te duur. Aangezien mijn vader in zijn jonge jaren wielrenner was geweest voelde ik mij in staat grote afstanden per fiets af te leggen. Zo fietste ik in die tijd tussen mijn zestiende en twintigste levensjaar om mezelf te testen makkelijk naar Amsterdam in een of twee dagen, naar Sankt Vith op en neer of in een dag naar Menen (vlakbij Roubaix) met een omweg over de Muur van Geraardsbergen. De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat ik in het midden van de Muur omviel en zeker een uur uitgeput langs de weg met ongemakkelijke kasseien in de struiken heb gelegen. Hoogmoed komt voor de val. Zeer laat op de avond arriveerde ik dodelijk vermoeid bij de vriendin op het logeeradres.

Deze ouwe koeien haal ik uit de sloot omdat ik deze week in Luxemburg herinnerd werd aan deze fietstochten. Nu ik bij de langzaam vallende bladeren het pessimisme voelde opkomen van het nabije uitzicht op nog meer ouderdoms kwalen dan die wij (mijn
vrouw en ik) op dit moment al ervaren, overvallen mij de memorabele geschiedenissen uit het allervroegste verleden en de trots die je toen voelde bij de geleverde prestaties. De meest schrille tegenstelling met de huidige gevoelde tegenslagen: hoogstens vijf kilometer wandelen op een vlakke weg, fietsen bij uitsluitend lekker weer en bij lange na geen 15 kilometer lang.

Vakantie tegenwoordig betekent alles fijn geregeld, gemoedelijk in de bus op rondreis met Kras. Geen gezeur, geen geregel, fijn beschermd tegen kleine of grote problemen. Ik schrik een beetje bij het idee dat op deze leeftijd het avontuur in het leven doodgebloed lijkt, verdronken in het verstrijken van de jaren. Wat heeft dit dan met Luxemburg te maken, hoor ik u denken?

Uit het hotelraam kijkend in het Luxemburgse Vianden zag ik ’s morgens de ijle nevel in de vallei hangen met in de morgen een schrale oktoberzon die de mist dan verdrijft en in de naderende avond een laaghangende scherpe verblindende zon. In mijn verbeelding is dit een laatste poging mij te laten weten dat de zomer voorbij is en de
herfst mij zal kwellen met sombere gedachten en met de melancholie van zoveel verstorven schoonheid altijd aanwezig bij het terugverlangen naar roemvolle tijden. Al was het op een bescheiden fiets, met drie versnellingen. Op mijn leeftijd dien je bij weemoed en bij donkere gedachten naar buiten te kijken en daar schittert een zon
als nooit tevoren in deze tijd van het jaar. Dat alles in oktober waarvan de dichter Bloem zei:
De hoge vloed des zomers is vergelden;
Nog gister wiegden we in zijn diepe schoot,
Nu proeven wij, bij ‘t ’s morgens buitentreden,
Iets in de lucht van zaligheid en dood.

(J.C Bloem: Verzamelde Gedichten: Oktober, strofe 1.)

Een gedicht helpt soms wel.

Jacques Giesen