Column Jacques Giesen: Kleinkinderen

Kleinkinderen

De Utrechtse kleinkinderen van 8 en 11 jaar waren vorige week voor enkele dagen bij ons -oma en opa Meerssen - op vakantie. Dat gebeurt al sinds vijf jaar. De laatste twee jaar vonden mijn vrouw en (vooral) ik het wel wat ingewikkeld worden om de tijd door te
komen. Natuurlijk was er ook enige concurrentiegevoeligheid naar de opa en oma in Nuenen want die wisten altijd geweldige en meestal ook sensationele programma’s te ontwikkelen zoals de Efteling, het oorlogsmuseum in Overloon en het Evoluon in Eindhoven.

Wat is dan het probleem? Laat ik eerlijk bekennen dat wij nogal luie grootouders zijn en hebben daarvoor een opvoedkundig principe bedacht met als titel: kinderen moeten zichzelf kunnen bezighouden. In de praktijk ziet dat er zo uit: mijn vrouw geniet vanuit een luie stoel van het spelplezier. Zo af en toe leverde ze wat ander materiaal voor de kinderen waardoor ik, wel nog net op gehoor afstand, de ene na de andere bladzijde ongestoord kon omslaan mijn boek of tijdschrift. Als ze dan ’s avonds meestal vrij laat in het bed waren gestopt met voorlezen van oma en een kus van opa constateerden
we met een lichte vorm van schuld. Ondanks dat het een mooie dag was geweest en alles heel goed was gegaan, hadden we ons toch weinig ingespannen.

Maar wat zouden we dan morgen doen? Moesten wij dan ook niet een uitje verzinnen? Verder dan een ijsje bij de Nachtegaal of de speeltuin in Meerssen-West kwamen we niet en ook die dag speelden de kinderen bijna de hele de dag met steentjes, vrachtwagens, blokken, lego, lakens om een tent van te maken, potten en pannen uit de keuken en water in het kinderbadje. Ik las wel honderd bladzijden. Deze keer op wat meer afstand omdat het water wel eens te ver spetterde. Na het spelen volgde dan sterk verwennend avondeten met wederom ijs. Voor ons waren het echt fijne makkelijke dagen met de kleinkinderen terwijl wij de meeste grootouders hoorden klagen over hoe vermoeiend het was met dat jonge grut. Echter, sinds twee jaar hebben wij ook een programma moeten verzinnen. Het spelen op eigen initiatief is voorbij.

Maastricht, Heerlen, Hoensbroek en vooral Valkenburg met hun lokale uitjes hebben wij in die twee jaar nagenoeg allemaal gehad. Ze zijn overigens soms wel heel duur! Daarnaast waren wij redelijk over de toeren. Al die bezoeken betekenden vermoeidheid en ik had geen boek kunnen uitgelezen. Iedereen zal begrijpen dat wij ons nu al ernstige zorgen maken over de zomer van 2024 want bij het vertrek riepen de lieve kleinkinderen juichend: “Tot het volgend jaar, lieve opa en oma. Wij verheugen ons vreselijk.”

Pff, pff, pff...

Jacques Giesen