Column Jacques Giesen: De uittocht

De uittocht

We hebben het allemaal in de krant gelezen. Nu er nieuwe verkiezingen worden uitgeroepen, is er een ware uittocht ontstaan van vooraanstaande politici. Het zijn allemaal argumenten waar je met je gezonde verstand van zou kunnen zeggen 'dat kan ik me voorstellen, ik begrijp dat'. Toch wens ik tegen alle begrip in daar nou eens geen begrip voor te hebben en vraagtekens te zetten bij hun uitleg.

Nemen we een paar voorbeelden. Kaag haalt er de mening van haar kinderen bij als doorslaggevend. Ik vermoed eerder dat het politiek spel haar ontiegelijk tegengevallen is omdat het geen ernstig, keurig spel is, maar partijpolitiek en gevoelsredenaties de overhand hebben. Ze had niet verwacht dat het zo vreselijk was. Dat telde in haar echte afweging.

Neem dan Rutte, die vertrekt volgens mij omdat hij het eigenlijk niet eens was met de rampkoers van de partij VVD. Dit ten aanzien van het asielzoekersprobleem en dan maar besloot met: beste partij dan zoek het je maar uit als jullie mij niet volledig willen volgen en mij tot iets dwingen wat mij de kop gaat kosten, dus wegwezen. Of wat denk je van die altoos jong uitziende Klaver? Die dacht mijn jonkheid levert niets meer op, uiteindelijk heb ik geen echt succes gehad, stoppen dan en ik krijg wel als vanzelf een leuke andere baan zoals zovele afvallige politici. Verder weet ik zeker dat Sylvana Simons er jammerlijk tussen uitgaat, omdat ze geen zin heeft in het bezig zijn met al die kleinzielige ruzietjes tussen de partijleden. Overigens is het wel heel opmerkelijk dat al die vaders het vaderschap boven alles stellen. Moeders hoor ik daar niet over. Oké, ik geef toe dat ik van een hele andere generatie ben. Sorry.

Trouwens ik ben jaren geleden ook na twee jaar er tussenuit gepiept als wethouder in Meerssen: ik kan dus beter maar mijn mond houden.

Jacques Giesen