Column Jacques Giesen: Flinke snuif blijheid

Van een enkel mens uit mijn omgeving krijg ik wel eens commentaar op mijn columns. De laatste tijd is de reactie veelal te omschrijven als: 'Veel te pessimistisch Jacques. Kun je niet eens iets positiever zijn en doe eens flinke snuif blijheid in je kijk op jezelf en de wereld'.

Ik denk dan in eerste instantie: ik zie weinig vreugdevolle zaken. Dan verder prakkizeren: was ik altijd zo, zwartkijkend. Ik haalde de brieven tevoorschijn die ik aan mijn toenmalige verloofde schreef en ik las op een indrukwekkende wijze over mijn verliefdheid en liefde die ik gevoelde voor haar. Ik bloosde er een beetje van, niet lang want in elke brief kon je lezen met welke moeilijke, loodzware
toekomstperspectieven ik tevens mijn geliefde in verlegenheid bracht.

Conclusie is dat mijn pessimisme al zeker zestig jaar oud. Meer dan de hoogste tijd dus om een verandering op touw te zetten; een perspectiefwisseling. Ik zet de optimistische bril op en doe dat- zo zei eens een psycholoog tegen mij- via het verzinnen van optimistische gedachten. Nou daar gaan we dan: mijn vrouw en ik zijn nog steeds vol liefde bij elkaar en we vervelen ons niet. Mijn kinderen zijn
gezond en hebben goed werk, hun relatie is -voor zover wij kunnen zien- op orde. De kleinkinderen komen graag bij ons op bezoek en we kunnen lekker pittig debatteren over wat er met hun en de wereld aan de hand is. Als ik iets moet zeggen over mijn andere, zeer oude familieleden wordt het mij zwaar te moede, dat kunnen we nu niet gebruiken met deze aantekening. Het lukt ons vrij makkelijk een zekere vorm van mantelzorg toe te passen en daar kunnen we blij van worden. Onze vrienden zijn ook oud en daar hebben we een goed contact mee. In mijn gemeente Meerssen is het betrekkelijk rustig en werkt men gestaag aan het uitvoeren van de plannen voor wonen, de natuur, toerisme, inspraak van de burgers en waterbeheersing. Het sprankje optimisme dat ik in Nederland als geheel zou willen ontdekken ligt in de hoop op een snelle formatie in Den Haag met Wilders ingepakt door de drie andere partijen. Dus snel door vooraleer ik weer triestig zal worden van de politieke situatie in Nederland, maar dan loop ik vast in de grote wereld waar elke vorm van optimisme ten onder gaat aan: oorlogsonheil, klimaatrampen, terrorisme, Trump... stop, stop, stop.

Nu ontvallen mij toch nog fijne perspectieven. Mijn redding moet in het verleden liggen waar ik ook vol pessimisme mijn wereld in het kleine en het grote zwaarmoedig beleefde. Achteraf gezien is het allemaal redelijk goed gekomen. Wat zeur ik nog? Ik steek dus snel juichend mijn handen in de lucht en roep tegen mijn vrouw: "We hebben een prachtig verleden achter ons en dus kunnen we voor de toekomst ook hopen we op een gemoedelijk oud worden. Ik zal dat
voorlopig elke morgen -vóórdat we de kranten gaan lezen met teveel ellende hier en in de wereld- roepen om mijn pessimisme te overwinnen."

Algehele conclusie: het valt me zeer tegen een fijne toekomst in mijn lijf en leden te duwen. Ik doe mijn best in 2024. Ik beloof beterschap. Meer heb ik niet in de aanbieding.

Jacques Giesen