Column Jacques Giesen: Die Geul toch

Die Geul toch...

De beelden van de wateroverlast zijn in ieder geval zo vaak in herhaling gegaan dat je ze niet meer wilt zien. De ogen sluiten voor het overstromend water lukt voorlopig nog niet, want na een hoosbui is weer alle vertrouwen in een goede afloop voorbij. 

Denken in de trant van 'het komt wel goed' is door de laatste rampspoed totaal verdwenen. Je moet over een sterke romantische verbeelding beschikken om te oreren over de lieflijke Geul, vrolijk meanderend door het dal omgeven door prachtvolle vakwerkhuizen in een vernevelend doorschijnend zonnetje.

Neen, dat lukt niet meer. Teveel bekende en bevriende mensen hebben toen, en nu nog een flinke knauw gekregen van die onschuldige, lieflijke Geul.

Wandelend langs de Geul deze week bekroop me telkens een naar gevoel kijkend in de opmerkelijk kalme doorstroming. Aangezien ik alleen was en niemand in de buurt waagde ik een kort gesprek met mijn oude vriend de Geul. Lichtelijk, bozig scheldend gaf ik ze de schuld van het kwaad dat zij aangericht had in zovele huishoudens.

Maar zonder ook maar met een golfje te knipperen beweerde ze dat het allemaal niet aan haar lag, maar aan de vreselijke plensbuien en aan de mensen die weinig bedacht waren op veiligheid voor mens en dier. Daar had ik geen weerwoord op want dat was wel degelijk waar.

Daarom is het zo vreselijk triest dat mijn romantische vriendschap met de Geul hoe dan ook in blijvend wantrouwen is omgeslagen.

Jammer, jammer! De schoonheid van mijn rivier kreeg ruwe en grauwe littekens: een mooie vriendschap is teloorgegaan.

Jacques Giesen